Geen zen in Straatnieuws

Geplaatst op 21 maart 2015


Nu al een collector’s item: Straatnieuws van 27 februari 2015. Met de nieuwe rubriek ‘Wat bezielt je?’ Geen zen mocht het spits afbijten. Dat was goed weg te hakken. Hierbij de tekst. De foto doe ik maar ff niet, een select publiek (de trouwe kopers van Straatnieuws) zal dat geheim ongetwijfeld goed weten te bewaren. Of niet. Komt ‘ie!

 

 

Bezielde Utrechter

Wie? Ron Sinnige

Wat? Zenboeddhisme

 

 

geen-zen-in-straatnieuws-utrechtGeen zen?
‘Alles is al zen tegenwoordig, vandaar.’

 

Mijn god, wat mij bezielt in achthonderd woorden. Is dat veel teveel, of veel te weinig? Koffie, m’n kinderen en m’n werk, bier, drop en friet met mayo. Zo. Klaar. Oja, en zen, ik zou het haast vergeten.

Dat begon 32 jaar geleden, omdat ik puber was en dacht dat je van zen (‘meditatie’) gelukkig kon worden. Dat is niet zo, maar dat merkte ik pas toen ik het al deed. Donker denken ineens belicht, je emoties onversneden. En blijven kijken hè, niks doen, niet weglopen, niet opstaan, aandacht bij je ademhaling. Ik stond voor een muur en had geen idee hoe ik er omheen moest, of er doorheen. Ik kon geen kant uit.

Dat was zo pittig dat ik stopte, na ongeveer een jaar. Dit zou toch wel niet de bedoeling zijn. Je moest toch gelukkig worden? Niks voor mij, zen. Bankje in de kast, opgeruimd stond netjes. Ik was opgelucht, een paar maanden lang. Maar weglopen hielp niet, er bleef iets knagen, er was iets niet af. Dus begon ik weer.

Het meest pure dat je kunt doen: zitten.

Daarna is het niet meer overgegaan. Ik las eens wat, De Lege Spiegel van Janwillem van de Wetering en iets van een Amerikaan die eens in een Japans klooster was. Daaruit sprak een compromisloze intensiteit. Dat wilde ik ook! Voor ik het wist had ik op de valreep van volwassenheid m’n jongensdroom: naar Japan voor zen.

Dat duurde nog zes jaar. Toen de muur in Berlijn viel, zat ik voor het eerst in Ryutaku-ji, een plattelandsklooster bij de berg Fuji. Ik bakte er weinig van. ‘You shouldn’t be here’, zei een monnik. Maar ik beet door.

Ook al moest ik er niet zijn, toch wilde ik terug, maar dan wel liefst naar het meest Spartaanse klooster in Kyoto: hoe harder, hoe beter, vond ik toen, en hoe meer kans op verlichting. Daar ging ik tenslotte voor. Drie jaar later liep ik de oprijlaan op van Tofukuji, één van de vijf grote zenkloosters daar. Ik trainde er regelmatig. Lange dagen, weinig slaap, veel zitten met je benen in een knoop, dus pijn. Ellende en heimwee, maar wel: mijn diepste wens vervuld.

Intussen had ik, nu alweer twintig jaar geleden, ZEN onder de Dom opgericht met een vriend van me. Gewoon, voor de lol, we wilden samen zitten, liefst met nog een paar anderen erbij. Het werd een groot succes. Veel werk, maar mooi werk. Vijf jaar geleden ben ik gestopt, na een hartoperatie. Was even teveel. Iemand anders heeft het overgenomen.

Na een tijdje begon er weer van alles te kriebelen en kroop er bloed waar het niet gaan kon. Daarom ben ik uiteindelijk, na twintig jaar, met een nieuwe groep begonnen, onder de tegendraadse naam geen zen. Alles is al zen tegenwoordig, dus geen zen. Alles wat je kunt bedenken over zen, is zen niet. Alles wat je kunt vermarkten, is zen ook niet. Zen is geen zen. Zen dat geen zen is, is recht onder je voeten, precies waar je staat, zonder iets extra’s, precies zoals je bent. Dat is de context. En de essentie. Vandaar.

‘You shouldn’t be here’, zei een monnik. Maar ik beet door.

Wat het brengt, zen? Helemaal niks. De schoonheid is precies dat: het is niet te grijpen, niet te gebruiken. Je mag komen met je doel, je ideaal. En dan leg je het naast je neer en zit je, met volle inzet. Niet van A naar B, maar van A naar écht A: de diepste en tegelijk meest voor de hand liggende realiteit, zonder meer. De totale, fundamentele ‘armoede’ (het ‘geen’ uit ‘geen zen’) en het onvolkomene: juist daarin zit de rijkdom en vervulling van zen. Hoe verder je gaat, hoe dieper het wordt. Hoe meer je inziet, hoe intenser je streeft.

Met geen zen wil ik mensen meenemen die diepte in. Het voelt als roeping, als dat wat ik wil doen, zo goed als ik kan. Iedereen die wil komen is welkom. Wat heb je nodig? De intentie om te zoeken, om niet bevestigd te worden, maar uitgedaagd. Niet alleen maar stilzitten en pretenderen dat je ‘er’ al bent, maar een diep verlangen hebben een sprong te maken naar het onbekende volgende, eenvoudig, oprecht en authentiek.

Ik doe wat ik kan vanuit de ervaring die ik inmiddels heb. Het is nooit genoeg en het is altijd anders. Wat me bezielt? Geen idee. Ik heb een diep maar enigszins onverklaarbaar verlangen om dit te delen. Er is iets bijzonders in stil zitten, het is het meest pure dat je kunt doen in je leven. Eenvoud en kracht. En het wijst naar de essentie van jezelf. Het is je geboorterecht om die essentie te ontdekken, en het kan ook, het is voor iedereen weggelegd, wie of hoe je ook bent. Dat wil ik graag laten zien, dat wil ik delen, daarvoor leef ik.

8 reacties

  1. Mooi stukkie, Ron!
    Ik denk zomaar dat ik een keer ga komen zitten bij geen zen.

    Reageer hierop
  2. Beestachtig gedreven ben je, en dat bevalt me goed 🙂

    Reageer hierop
  3. Hoi Annemiek, je bent van harte welkom natuurlijk. By the way, jij ook Olaf! 🙂 Misschien zie ik je 12/4 bij jullie dagje in Wageningen.

    Reageer hierop
    • Hahaha! Slimmerd. Zelfs m’n moeder herkende me niet. Het is eigenlijk meer een zelfportret van de fotograaf :-).

      Reageer hierop
    • Eh, Ron: kan je de link nog even aanpassen? Het stukje heet “Enlightenment and Freedom from Suffering”, niet “Alle goeds, Andreas.” Zo narcistisch ben ik nou ook weer niet.

      Reageer hierop
      • Hee Andreas, vond ‘t wel leuk, een link naar alle goeds van jou :-). Maar anyway, is aangepast.

Stuur een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

wordpress analytics